Vrij van oude
patronen.
Eindelijk jezelf.

Mijn visie

De Nautilus
als spiegel

De afbeelding van de Nautilus schelp geeft voor mij weer hoe wij zijn als mens. Ooit zijn wij als foetus in de baarmoeder gevormd. Elk jaar in deze wereld zijn we een jaar ouder geworden. Er zijn als het ware kamertjes met herinneringen en gevoelens bijgekomen in ons leven. We zijn niet alleen letterlijk gegroeid, maar ook emotioneel.

Dat groeien gebeurt in het contact met de ander. Bij sommige mensen staan de kamers met herinneringen en de daaraan gekoppelde gevoelens in verbinding met hun lichaam en hun denken. Bij anderen zijn die kamers niet meer verbonden. Door wat zij hebben meegemaakt, hebben zij onbewust de verbinding dichtgemaakt: omdat zij al jong moesten overleven, of opgroeiden in een rationele, prestatiegerichte omgeving waar gevoel er gewoon niet zo toe deed.

Zo ontstaat generationele schade. Er komt een scheiding tussen denken en voelen. Je sluit onbewust je gevoel af. Je zit dan vooral in je hoofd, denkt dat je ratio je leidt en alles onder controle hebt. Maar vanuit de neurowetenschap is bewezen dat niet ons denken ons leidt, maar wat wij onbewust voelen, ons denken en onze reacties bepaalt.

Als wij ons niet bewust zijn van wat zich afspeelt op gevoelsniveau, kiezen we onbewust voor een herhaling van overlevingspatronen. Die patronen beschermen altijd ons innerlijk kind, maar houden ons ook weg van ons gevoel en van gezonde verbinding met de ander.